شهر دانش کویر

مرجع دانلود مقاله، پایان نامه و پروژه

 

 

 

سه شنبه, 18 آبان 1395 ساعت 08:28

تحقیق جدید درباره انفاق

نوشته شده توسط 
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

به نام خدا

 

انْفاق‌، واژه‌اي‌ قرآنى‌ است به‌ معنى‌ صرف‌ كردن‌ مال‌ در مصارف‌ نيكوكارانه‌. انفاق‌ در قرآن‌ كريم‌ به‌ عنوان‌ يكى‌ از پايه‌هاي‌ اصلى‌ عمل‌ صالح‌ و يكى‌ از ويژگي هاي‌ مؤمنان‌ مورد تأكيد قرار گرفته‌ است‌. با آن كه‌ اغلب‌ مفسران‌ متأخر به‌ اين‌ عمل‌ بيشتر از منظر توزيع‌ ثروت‌ و كاستن‌ محروميت هاي‌ اقتصادي‌ نگريسته‌اند، اما در قرآن‌ كريم‌ بعد تربيتى‌ انفاق‌ بيش‌ از هر چيز مورد توجه‌ قرار گرفته‌ و از اين‌ حيث‌ مكمل‌ ايمان‌ دانسته‌ شده‌ است‌.

خش‌ مهمى‌ از تعاليم‌ قرآنى‌ در باب‌ انفاق‌ مربوط به‌ آياتى‌ است‌ كه‌ در آنها تصويري‌ از انسان‌ هدايت‌ يافته‌ ارائه‌ شده‌ است‌. به‌ عنوان‌ نمونه‌، مى‌توان‌ به‌ سرآغاز سوره بقره‌ اشاره‌ كرد كه‌ در آن‌، ايمان‌ به‌ عالم‌ غيب‌، برپاي‌ داشتن‌ نماز و انفاق‌ از آنچه‌ خداوند روزي‌ كرده‌ است‌، ويژگي هاي‌ اصلى‌ اهل‌ تقوا شناخته‌ شده‌اند.(سوره بقره‌/2/2-3)

در آيات‌ ديگري‌ نيز انفاق‌ در رديف‌ ايمان‌ به‌ عقايد بنيادي‌ دينى‌، يا اعمالى‌ چون‌ نماز جاي‌ گرفته‌ است‌. (مثلاً سوره نساء/4/39؛ سوره فاطر/35/29)

مطابق‌ برخى‌ آيات‌ قرآنى‌، انفاق‌ وسيله‌اي‌ براي‌ راه‌ يافتن‌ به‌ كمال‌ انسانى‌ و تقرب‌ به‌ خداوند است‌، چنان كه‌ گفته‌ شده‌ است‌ اگر كسى‌ به‌ انگيزة طلب‌ «وجه‌ الله‌» و رضاي‌ الهى‌ انفاق‌ كند، از ارزش‌ و بهره مضاعف‌ آن‌ برخوردار خواهد شد. (نكسوره بقره‌/2/265، 272؛ سوره توبه‌/9/99)

در تأكيد بر همين‌ جنبه‌ از انفاق‌، در آيه‌اي‌ از سوره آل‌ عمران‌ (3/92) آمده‌ است‌ كه‌ انسان‌ تنها با انفاق‌ از آنچه‌ دوست‌ دارد، به‌ «بِرّ» (ه م‌) نائل‌ خواهد شد.

از آنجا كه‌ در فرهنگ‌ قرآنى‌ ارتقاء شخصيت‌ معنوي‌ انسان‌، غايت‌ اصلى‌ انفاق‌ شمرده‌ مى‌شود، آنچه‌ به‌ اين‌ عمل‌ معنا مى‌بخشد، نيت‌ است‌ و بنابراين‌ هرگونه‌ انفاقى‌ بر پايه ريا، بى‌ارزش‌ دانسته‌ شده‌ است‌. (نكسوره بقره‌/2/264)

بر همين‌ مبناست‌ كه‌ حتى‌ افرادي‌ با توان‌ اقتصادي‌ محدود از دعوت‌ الهى‌ به‌ انفاق‌ مستثنى‌ نگشته‌اند و امر الهى‌ بر آن‌ قرار گرفته‌ است‌ كه‌ حتى‌ كسانى‌ كه‌ با تنگدستى‌ روبرو شده‌اند، از آنچه‌ خداوند روزي‌ ايشان‌ ساخته‌ است‌، در حد وسع‌ خود انفاق‌ كنند.

دعوت‌ قرآن‌ كريم‌ به‌ انفاق‌ با اين‌ هشدار همراه‌ است‌ كه‌ اگر كسانى‌ به‌ اندوختن‌ سيم‌ و زر اشتغال‌ ورزند و از انفاق‌ غفلت‌ كنند، «عذابى‌ دردناك‌» آنان‌ را فراخواهد گرفت‌. (سوره توبه‌/9/34)

با اين همه‌ در آياتى‌ از قرآن‌ كريم‌ زياده‌روي‌ در انفاق‌ نيز مورد نكوهش‌ قرار گرفته‌ و رعايت‌ اعتدال‌ توصيه‌ شده‌ است‌. (سوره اسراء/17/29؛ سوره فرقان‌/25/67)

با شكل‌گيري‌ دانش‌ فقه‌ در دو سدة نخست‌ اسلامى‌ و با سامان‌ يافتن‌ مقرراتى‌ براي‌ گونه‌هايى‌ خاص‌ از انفاق‌، برخى‌ از گونه‌هاي‌ صرف‌ كردن‌ مال‌ در راه‌ خداوند از نظر فقهى‌ واجب‌ شناخته‌ شد و آنچه‌ در چارچوب‌ مقررات‌ فقهى‌ جاي‌ نگرفته‌ بود در زمرة دستورهاي‌ اخلاقى‌ - و عموماً متفاوت‌ با احكام‌ الزام‌ آور - به‌ شمار آمد.

در ميراث‌ مكتوب‌ اسلامى‌ در طى‌ يك‌ و نيم‌ هزاره‌، مبحث‌ انفاق‌ همواره‌ با همين‌ عنوان‌ يا با عناوينى‌ چون‌ برّ و صدقات‌ در آثار اخلاقى‌ مورد بحث‌ قرار گرفته‌ است‌. در فقه‌ اسلامى‌ به‌ طور عمده‌ در بحث‌ زكات‌ و خمس‌ و نيز در ذيل‌ عناوين‌ محدودتري‌ چون‌ فديه‌، كفاره‌ و نذر به‌ اين‌ موضوع‌ پرداخته‌ شده‌ است‌.[۱]

بعضى از آيات انفاق از سوره بقره[ویرایش]

«مَّثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَلَهُمْ فى سبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَت سبْعَ سنَابِلَ فى كلِّ سنبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضعِف لِمَن يَشاءُ و َاللَّهُ وَسِعٌ عَلِيمٌ (261) الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَلَهُمْ فى سبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُوا مَنًّا و َلاأَذًى لَّهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَ لاخَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاهُمْ يَحْزَنُونَ (262) قَوْلٌ مَّعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيرٌ مِّن صدَقَةٍ يَتْبَعُهَا أَذًى وَ اللَّهُ غَنىٌّ حَلِيمٌ (263) يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا لاتُبْطِلُوا صدَقَتِكُم بِالْمَنِّ وَ الاَذَى كالَّذِى يُنفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَ لايُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الاَخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكهُ صلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى شىْءٍ مِّمَّا كسبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكَفِرِينَ (264) وَ مَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَلَهُمُ ابْتِغَاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ تَثْبِيتاً مِّنْ أَنفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةِ بِرَبْوَةٍ أَصابَهَا وَابِلٌ فَئَاتَت أُكلَهَا ضِعْفَينِ فَإِن لَّمْ يُصِبهَا وَابِلٌ فَطلٌّ و َاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (265) أَيَوَدُّ أَحَدُكمْ أَن تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِّن نَّخِيلٍ وَ أَعْنَابٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الاَنْهَرُ لَهُ فِيهَا مِن كلِّ الثَّمَرَتِ وَ أَصابَهُ الْكِبرُ وَلَهُ ذُرِّيَّةٌ ضعَفَاءُ فَأَصابَهَا إِعْصارٌ فِيهِ نَارٌ فَاحْترَقَت كَذَلِك يُبَينُ اللَّهُ لَكمُ الاَيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ (266) يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا أَنفِقُوا مِن طيِّبَتِ مَا كسبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ الاَرْضِ وَ لاتَيَمَّمُوا الْخَبِيث مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَستُم بِئَاخِذِيهِ إِلا أَن تُغْمِضوا فِيهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنىٌّ حَمِيدٌ (267) الشيْطنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكم بِالْفَحْشاءِ وَ اللَّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَ فَضلاً وَ اللَّهُ وَسِعٌ عَلِيمٌ (268) يُؤْتى الْحِكمَةَ مَن يَشاءُ و َمَن يُؤْت الْحِكمَةَ فَقَدْ أُوتىَ خَيراً كثِيراً وَ مَا يَذَّكرُ إِلا أُولُوا الاَلْبَبِ (269) وَ مَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُم مِّن نَّذْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُهُ وَ مَا لِلظلِمِينَ مِنْ أَنصارٍ (270) إِن تُبْدُوا الصدَقَتِ فَنِعِمَّا هِىَ و َإِن تُخْفُوهَا و َتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاءَ فَهُوَ خَيرٌ لَّكمْ وَ يُكَفِّرُ عَنكم مِّن سيِّئَاتِكمْ وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (271) لَّيْس عَلَيْك هُدَاهُمْ وَلَكنَّ اللَّهَ يَهْدِى مَن يَشاءُ وَ مَا تُنفِقُوا مِنْ خَيرٍ فَلاَنفُسِكمْ وَ مَا تُنفِقُونَ إِلا ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ وَ مَا تُنفِقُوا مِنْ خَيرٍ يُوَف إِلَيْكمْ وَ أَنتُمْ لا تُظلَمُونَ (272) لِلفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فى سبِيلِ اللَّهِ لا يَستَطِيعُونَ ضرْباً فى الاَرْضِ يحْسبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيمَهُمْ لايَسئَلُونَ النَّاس إِلْحَافاً وَ مَا تُنفِقُوا مِنْ خَيرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ (273) الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَلَهُم بِالَّيْلِ وَ النَّهَارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ و َلاخَوْفٌ عَلَيْهِمْ و َلاهُمْ يَحْزَنُونَ».(274)

ترجمه آيات

حكايت آنان كه اموال خويش را در راه خدا انفاق مى كنند حكايت دانه اى است كه هفت خوشه رويانيده كه در هر خوشه صد دانه باشد و خدا براى هر كه بخواهد، دو برابر هم مى كند كه خدا وسعت بخش و دانا است.(261)

كسانى كه اموال خويش را در راه خدا انفاق مى كنند و بعد اين انفاق خود را با منت و يا اذيتى همراه نمى كنند پاداش آنان نزد پروردگارشان است، نه ترسى دارند و نه غمى.(262)

سخن شايسته و پرده پوشى از صدقه اى كه اذيت در پى دارد، بهتر است. خدا بى نياز و بردبار است.(263)

اى كسانى كه ايمان آورده ايد، صدقه خويش را همانند آن كس كه مال خويش را با ريا به مردم انفاق مى كند و به خدا و روز جزا ايمان ندارد با منت و اذيت باطل نكنيد كه حكايت وى حكايت سنگى سفت و صافى است كه خاكى روى آن نشسته باشد و رگبارى بر آن باريده، آن را صاف به جاى گذاشته باشد، رياكاران از آن چه كرده اند، ثمرى نمى برند و خدا گروه كافران را هدايت نمى كند.(264)

و حكايت آنان كه اموال خود را به طلب رضاى خدا و استوارى دادن به دلهاى خويش انفاق مى كنند، عملشان مانند باغى است بر بالاى تپه اى كه رگبارى به آن رسد و دو برابر ثمر داده باشد و اگر رگبار نرسيده به جايش باران ملايمى رسيده، خدا به آنچه مى كنيد بينا است.(265)

آيا در ميان شما كسى هست كه دوست داشته باشد براى او باغى باشد پر از درختان خرما و انگور و همه گونه ميوه در آن باشد و نهرها در دامنه آن جارى باشد سپس پيرى برسد، در حالى كه فرزندانى صغير دارد، آتشى به باغش بيفتد و آن را بسوزاند؟ خدا اين طور آيه هاى خود را براى شما بيان مى كند، شايد كه بينديشيد.(266)

اى كسانى كه ايمان آورده ايد، از خوبي هاى آنچه بدست آورده ايد و آنچه برايتان از زمين بيرون آورده ايم، انفاق كنيد و پست آن را (كه خودتان نمى گيريد مگر با چشم پوشى) براى انفاق منظور نكنيد و بدانيد كه خدا بى نياز و ستوده است.(267)

شيطان به شما وعده تنگدستى مى دهد و به بدكارى وامى دارد و خدا از جانب خود آمرزش و فزونى به شما وعده مى دهد، كه خدا وسعت بخش و دانا است.(268)

فرزانگى را به هر كه بخواهد مى دهد و هر كه حكمت يافت، خيرى فراوان يافت و به جز خردمندان كسى اندرز نگيرد.(269)

هر خرجى كرده ايد به هر نذرى ملتزم شده ايد خدا از آن آگاه است، و ستمگران ياورانى ندارند.(270)

اگر صدقه ها را علنى دهيد خوب است و اگر هم پنهانى دهيد و به تنگ دستان بدهيد، البته برايتان بهتر است و گناهانتان را از بين مى برد كه خدا از آنچه مى كنيد آگاه است.(271)

هدايت كردن با تو نيست بلكه خدا است كه هر كس را بخواهد هدايت مى كند، هر خواسته اى انفاق كنيد به نفع خود كرده ايد، انفاق جز براى رضاى خدا نكنيد، هر خيرى را كه انفاق كنيد (عين همان) به شما مى رسد و ستم نمى بينيد.(272)

(صدقه از آن) فقرائى است كه در راه خدا از كار مانده اند و نمى توانند سفر كنند، اشخاص بى خبر آنان را بس كه مناعت دارند توانگر مى پندارند، تو آنان را با سيمايشان مى شناسى، از مردم به اصرار گدائى نمى كنند. هر متاعى انفاق مى كنيد خدا به آن دانا است.(273)

كسانى كه اموال خويش را شب و روز نهان و آشكار انفاق مى كنند پاداششان نزد پروردگارشان است، نه ترسى دارند و نه غمگين مى شوند.(274)

«وَأنْفِقُوا في سَبيلِ اللَّهِ و َلاتُلْقُوا بِأ يدِيكُمْ إلَى التَّهْلُكَةِ وَ أحْسِنُوا انَّ اللَّهَ يُحِبّ الْمُحْسِنينَ»؛ و در راه خدا انفاق كنيد (و با ترك انفاق و از فرط امساك) خود را بدست خود به هلاكت نيفكنيد و نيكى و احسان نماييد كه خداوند نيكوكاران را دوست مى دارد.(سوره بقره، 195)

«لَنْ تَنالُوا البِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ»؛ هرگز به مقام نيكوكاران نخواهيد رسيد مگر از آنچه كه دوستش می داريد انفاق كنيد.(سوره آل عمران، 92)                                                                   

بازدید 70 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.

 

 کليه مطالب اين مجموعه طبق قوانين نرم افزاری متعلق به سايت شهر دانش کویر می باشد، در صورت استفاده با ذکر نام موردی ندارد.
© 2013-2014 Kavirpedia.ir