×

هشدار

JUser: :_بارگذاری :نمی توان کاربر را با این شناسه بارگذاری کرد: 63
پنج شنبه, 02 فروردين 777 ساعت 13:01

پایان نامه درباره موسیقی درمانی و ام اس

نوشته شده توسط

دانلود پایان نامه درباره موسیقی درمانی و ام اس 

جهت مشاهده و فهرست چکیده به ادامه مطلب بروید 

(این پایان نامه در هیچ کجا ارائه نشده و کلیه حقوق آن مربوط به سایت شهر دانش کویر می باشد.)

فایل: Word

تعداد صفحات: 95

قیمت: 10000 تومان 

پس از پرداخت به پست برگردید و دانلود کنید  

  تلفن پشتیبانی:09364429496

دانلود پایان نامه بررسي راندمان تصفيه بيولوژيک دترجنت آلکيل بنزن سولفونات خطي(LAS) در سيستم لجن فعال به روش رآکتور ناپيوسته متوالي(SBR)

پایان نامه کارشناسی ارشد رشته مهندسی محیط زیست و کشاورزی

جهت مشاهده فهرست به ادامه مطلب بروید 

(تمامی مطالب این پایان نامه توسط متخصصان شهر دانش کویر گردآوری شده و درهیچ کجا ارائه نشده و کلیه حقوق آن مربوط به سایت شهر دانش کویر می باشد)

فایل: Word

تعداد صفحات:116

قیمت : 20000 تومان

پس از پرداخت به پست برگردید و دانلود کنید 

 تلفن پشتیبانی:09136242581

لینک دانلود:

 

شنبه, 02 فروردين 773 ساعت 12:33

تاریخچه عکاسی

نوشته شده توسط

تاریخچه عکاسی

شنبه, 02 فروردين 773 ساعت 11:00

تحقیق درباره موتورهای یونیورسال

نوشته شده توسط

موتورهای یونیورسال

 



سیم پیچی الکترو موتور های تک فاز

 انواع موتورهاي تك فاز

موتورای القایی تکفاز :

موتورهای القایی تکفاز که گاهی نیز به نام موتورهای القایی سنکرون از انها یاد میشود دارای روتور قفس سنجاقی بوده و استاتور انها هاوی یک سیم پیچ تکفاز است که در طول محیط استاتور درون شیارها توزیع شده است . در این گونه موتورها ذاتاً گشتاور راه اندازی حاصل نمی شود ولذا اگر استاتور به منبع ac تکفاز وصل شود موتور خود به خود راه اندازی نمی شود اما اگر محور روتور توسط عامل خارجی بچرخ در اید . گردش خود را دائماٌ ادامه خواهد داد.


 

.... در ادامه مطلب

دانلود مقاله تأثير و تدابير خطي در طراحي لباس

 

 

 این مقاله در سایت هایی هزینه داشته و شما برای دانلود آن میبایست مبلغی بپردازید ولی در سایت شهر دانش کویر رایگان در اختیار شماست

 

شنبه, 02 فروردين 773 ساعت 00:00

عکاسی پست مدرنیسم

نوشته شده توسط

 عکاسی پست مدرنیسم

 

 

عکاسی پست مدرنیسم :

  در طول دهۀ ۶۰ و با کنار رفتن اصول مدرنیستی هنر اروپایی، عکاسی به یک فرم هنریِ پست‌مدرنِ تمام‌عیار تبدیل شد و جایگاه نقاشی را به دست آورد. برخلاف نقاشی، عکاسی مجبور نبود با هنر والای گذشته پیکار کند و بر آن مستولی گردد و همچنین تحت تأثیر نظریه‌های هنرِ والا هم قرار نگرفت. عکاسی به خاطر میان مایه‌گی‌اش، همان‌طور که پیر بوردیو [۱] می‌گفت، مشغلهٔ ایده‌آل پست‌مدرنیسم شد. در واقع، عکاسی در حالت نابش هم با واقعیتِ «جهان تصویر» پیوند می‌خورد. همان‌طور که گی دوبور [۲]، در اثرش «جامعۀ نمایش» شرح می‌دهد، جهان به یک «نمایش»  تبدیل شده بود

در جوامعی که با شرایط مدرن تولید احاطه می‌شوند، زندگی همچون انباشت‌های بی‌کرانی از نمایش‌ها نمایانده می‌شود. هر موجودی به صورت یک بازنمایی فرو کاسته شده‌است... این نمایش، مجموعه‌ای از تصاویر نیست؛ بلکه یک وابستگی اجتماعی میان مردم، به واسطه‌گری تصاویر است. چنین نمایشی را نمی‌توان به مانند یک فراوانی بصری محض، پنداشت. این یک جهان‌بینی‌ است که عملاً صورتی خارجی به خود گرفته است؛ چشم‌اندازی از جهان که عینیت یافته است

 بنابراین، فرهنگِ بصریِ معاصر، طبق تعریف، ‌یک نمایش منتشر شده بود با وجود شکل‌های عکسی، بازتولیدهایی از بازتولیدها و وانموده‌هایی [۴] از یک واقعیت که هرگز وجود نداشته است. فرهنگِ بصری، به واسطۀ عکاسی، بخشی از نمایشِ فرهنگ تودۀ مردم شده بود که مخاطبش را مبهوت می‌کرد و آنان را به جهت نقدِ جامعه متحیر می‌ساخت و گونۀ مشخصی از وابستگیِ اجتماعی را می‌آفرید. چنانکه دوبور [۵] گفته است، «در جهانی که واقعاً آشفته و نابسامان است، امر حقیقی، لحظه‌ای ساختگی است.» زمانی که کتاب تأثیرگذار دوبور در سال ۱۹۶۷ در فرانسه منتشر شد، عکاسی بومیِ رابرت فرانک، دیان آربِس [۶]، گری وینوگراند و لی فریدلندر توان خودش را از دست داده بود. این تصورِ ساده‌لوحانه‌ای که عکاس و مخاطب را بر آن می‌داشت تا بپندارند که عکاسیِ صریح، گونۀ معتبری از «حقیقت» است، به علت سرخوردگیِ جنگ ویتنام در حال فروپاشی بود

 

عکس شمارۀ دو، (عکس سمت چپ از تیموتی اچ. اُسالیوان، ۱۸۶۹)، (عکس سمت راست، ریک دینگوس، ثبت شده در پروژۀ زمین پیمایی بازعکسی RSP) 

  در یک جهانِ لبریز از تصاویر با تاریخی طولانی، «تعبیرِ» تصاویر با نگرشی ساده‌لوحانه و خام‌دستانه غیرممکن است: تصاویر تنها از طریق ارجاع به تصاویر دیگر ادراک می‌شوند. عکاسی، مانند دوران رابرت فرانک و پیروانش، دیگر رویکرد واقع‌گرایانه‌اش را ادامه نمی‌داد بلکهبه بازآفرینی تصاویر از تصاویر، روی آورده بود. عکاسان پست‌مدرن بدون ثبت واقعیت، به مفهوم تاریخیش، عکاس نیستند و نمی‌توانند به روش عرفی عکاسی کنند

   آنها فقط می‌توانند وانموده‌هایی بسازند یا امور فراواقعیِ جهان پست‌مدرن را ثبت کنند. بجا خواهد بود که واژۀ «عکاسی» را در زمینۀ پست‌مدرنیسم به بحث بگذاریم. «عکاسی» در دوران پست‌مدرن، به شیوۀ ثبت بی‌واسطه و مستقیم واقعیت که عملی بی‌ارزش به نظر می‌رسد، دنبال نمی‌شود. تمام عکاسی پیش از این رخ داده است. واژۀ «عکاسی مجدد»، دقیق‌تر عکاسی پست‌مدرن را توصیف می‌کند

   در دهۀ ۷۰ میلادی عکاسان به طور منظم مشغول بررسی سه موضوع بودند. نخست، «عکاسی صریح» و به دنبال آن «عکاسی مستند» کم کم رها شدند. دوم، پایۀ ارزش حقیقت عکاسی سست شد و نقشی که رسانه در مورد ساختِ گونۀ خاصی از جامعه داشت ایفا می‌کرد، (جامعۀ نمایش و جامعۀ شهروندان خودپسند) در حال آشکارشدن بود. سوم، «عکاسی صریح» می‌توانست با دستکاری، شرایط جامعه را دگرگون سازد بنابراین به نظر می‌رسید که یک بار دیگر دستکاری در عکاسی مجاز شده است. در طول دهۀ ۸۰، عکاسان پست‌مدرن با آگاهی و غالباً با روشی به شدت نظری، با این شرایط خاص مواجه شدند

  عکاسی به عنوان یک راهکار تولید اثر مورد توجه پست‌مدرنیسم قرار گرفت که به کمک آن ترفندها و روش‌هایی ابداع شد که به هنرمندان این امکان را می‌داد تا در جهانی که پیش از این همه چیز در آن رخ داده بود، هنر‌آفرینی کنند. عکاسی، به عکاسی دربارۀ عکاسی تبدیل شد؛ یک فرم عکاسی مفهومی. پروژۀ زمین‌پیمایی بازعکسی [۷] که از دهۀ ۷۰ آغاز شده است، نمونه‌ای از گرایش پست‌مدرن به عملِ عکاسی‌کردن از جایی یا چیزی که پیش‌تر از آن عکاسی شده بود، است‌. عکاسان شرکت‌کننده در این پروژه، مارک کلت، ریک دینگوس، لیندا کانر، به دقت ردپای عکاسان قرن نوزدهم غرب آمریکا را دنبال کردند و عیناً عکس‌های مشهوری که آنها گرفته بودند را، مجدداً عکاسی کردند: عکاسی دربارۀ عکاسی

  بخشی از پژوهش این گروه بازدید از مکان‌های مشهور غرب آمریکا، به منظور سندبرداریِ دگرگونی‌های رخ‌ داده در گذر زمان بود، که پیش‌تر در سفر زمین‌پیمایی توسط تیموتی اچ. اُسالیوان و ویلیام هنری جکسون، عکاسی شده بودند. اما آنها در این فرآیند دریافتند که در واقع، مستندات مفروض، توسط اچ. اُسالیوان دستکاری شده بود. وی از طریق برش چاپ‌هایش و/یا تیلت‌کردن دوربین‌اش، تقریباً تصاویری انتزاعی خلق کرده بود. [عکس شمارۀ دو

عکس شمارۀ سه، سیندی شرمن، از مجموعۀ «بدون عنوان فیلم» 


   
ویژگی‌های پست‌مدرنیسم به‌واسطۀ خودآگاهی توصیف می‌گردد و این امر در موضوعات به روش بینا‌متنیت مداقه می‌کند. یکی از معروف‌ترین عکاسانی که در مقام وانموده‌ها، نقش بازی کرد، سیندی شرمن است. شرمن را باید هنرمندِ پرفورمنس نامید، کسی که تصاویر رسانه‌های گروهی را بازسازی می‌کند. در اواخر دهۀ ۷۰، او با تمرکز بر این موضوع که زنان چگونه در فیلم‌ها نشان داده می‌شدند، از خودش در یک مجموعه‌ عکس سیاه و سفید، با عنوان «عکس‌های بدون عنوان فیلم»، عکاسی کرد. ‌ [عکس شمارۀ سه] هیچ یک از این بازنمایی‌های ساختگی نمی‌تواند دنباله‌روی هیچ فیلم واقعی‌ای باشد بلکه آنها موجب می‌شوند که تماشاگر فیلم‌هایی را که دیده یا شنیده به یاد آورد و عکس‌ها بازتاب‌دهندۀ تفسیری از زنانِ دهه‌های ۴۰ و ۵۰ هستند

  شرمن را می‌توان یک «پست‌فمینیست» نامید یا هنرمندی که نگرانی‌های یک فمینیست را نه در مقام یک فعال سیاسی بلکه از موضعی نظری ارتقا می‌دهد. به دلیل اینکه جامعه موجودی اجتماعی که انعطاف‌پذیری زیادش به اثبات رسیده را تدبیر و اداره می‌کند، پست‌مدرنیسم اعتقادی به باور مدرنیستی مبنی بر سیر تکاملی به سوی یک هدف ندارد. تنها یک دگرگونی مستبدانه وجود دارد که توسط طبقه‌ی حاکم برای پیگیری اهداف خودش محقق می‌شود.

 

  تمام آنچه که نظریۀ پست‌مدرن قادر به انجامش است، اشاره به این موضوع‌ است که جنسیت ساختۀ فرهنگ و رسانه‌های گروهی‌ست. برخلاف فمینیسمِ اوایل دهۀ ۷۰، پست‌فمینیسم، به جای ماهیت‌گرابودن، ساختارگراست، که معتقد است، چیزی به عنوان «زنان» وجود ندارد، فقط تصویری از آن دیده می‌شود که ساختۀ ایدئولوژی‌ است و فرهنگ بر آن نام «زن» نهاده است

 عکس‌های بدون‌عنوان فیلم سیندی شرمن، وانموده‌هایی مطلق‌اند: به جز تصویری از زن، «زنی» وجود ندارد. فیلم، تصویری از تصویر یک زن است. یک عکسِ فیلم سیندی شرمن، تصویری از یک زن است که بر اساس تصویر یک زن دیگر [تصویرِ ساختۀ فیلم] ساخته شده که آن هم مبتنی بر تصویر دیگری [که ساختۀ فرهنگ و ایدئولوژی است] به دست آمده است. وانموده‌ها «واکنش سوم» به «واقعیت» هستند، بدین معنا که وانموده‌ها سه بار از یک واقعیت که هرگز در مکان اول وجود نداشته‌، فاصله دارند. چون که شرمن نقش‌های متفاوتی از زنان را در عکس‌هایش بازی می‌کند، مخاطب مرد باید او را به عنوان یک عکاس پرفورمنس که از کارش عکس می‌گیرد به حساب آورد نه یک عکاس معمولی

a1

عکس شمارۀ چهار، جف وال، اتاق مخروبه

    شرمن تنها عکاسی نبود که بر اهمیت پرفورمنس و ابتکار در نوگراییِ هنری، تأکید داشت، این گرایش در هنر غرب ‌از زمان ادوارد مانه وجود داشت. جف وال نیز مانند سیندی شرمن با به کار بستن روش بینامتنیت [۸]، «آثار برجستۀ» هنر مدرن را از طریق هنر پست‌مدرنِ عکاسیِ دستکاری‌شده، دوباره خلق می‌کند. جف وال، یکی از کاربران قدیمی تصویرگری رایانه‌ای، مانند سیندی شرمن، به معنای کلاسیکش کمتر یک «عکاس» است، او حقیقتاً به روشی «مدبرانه» عمل می‌نماید

عکس شمارۀ پنج، جف وال، پس از «مرد پنهان»، رمانی از رَف الیسون 


   
بازیگران او در بازسازی نقاشی‌های مانه، دگا و سزان، برای وال، ایفای نقش می‌کنند. باز‌آفرینی‌های وال ماهرانه‌اند. به عنوان مثال، عکسِ اتاق مخروبه [۹]، [عکس شمارۀ چهار] نقاشیِ مرگِ سارداناپالوسِاوژن دلاکروا [۱۰] را بازنمایی می‌کند و عکسِ پس از رَف الیسون [۱۱]، [عکس شمارۀ پنج] یک مرد آفریقایی-آمریکایی را نشان می‌دهد که پشتش به تماشاگر است و با صدها لامپ روشن شده است اما دیده نمی‌شود. چون وال در حال اشاره به آثار از نو ساخته‌شدۀ هنر است و نیز برای صحنه‌سازی و کارگردانیِ آنها، باید عکس را با مهارت دستکاری کند. در عکسِ وزش ناگهانی باد [۱۲]، [عکس شمارۀ یک] وال از رایانه برای پرتاب ورقه‌های سفید کاغذ در باد شدید شمالی، استفاده می‌کند؛ تلفیقی از فن‌آوری پست‌مدرن با گذشته. همانند بیشتر هنرمندان پست‌مدرن، عکاسان پست‌مدرن نیز، گذشته را بازکاوی و تاریخ را مورد بازنگری قرار می‌دهند. همان‌طور که جف وال در سال ۲۰۱۰ گفت

  «در سدۀ نوزدهم، به خاطر حضور ادوارد مانه و دیگران، خلاقیت بصری فراوانی وجود داشت، چنین جذابیتی تا به امروز ادامه یافته است. آنان چیزی را آفریدند که هنوز برای هر کسی که علاقمند به تصاویر است، خیلی مهم می‌نماید، بنابراین من پیرو آن مسلک هستم اما نه به یک روش منحصر‌بفرد و نه همچون یک الگو برای کار خودم. افزون بر این، کار من برآمده از عکاسی ا‌ست، یعنی عکاسی به مثابۀ عکاسی و نیز برآمده از فرم‌های هنری دیگر. از سوی دیگر، کار من از چیزهایی که مستقیماً مشغول تجربه‌کردن‌شان هستم، سرچشمه می‌گیرد. بدین سان، می‌کوشم تا از هنر سدۀ نوزدهم‌، به عنوان یکی از زمینه‌های ارجاعیِ طرز کار نقاشی‌گونه، بهره گیرم. می‌توانیم بگوییم که از جهات زیادی در هنر، هنوز در حال تجربۀ قرن نوزدهم هستیم.» 

ریشه های پست مدرنیسم در عکاسی

مارتین پار یکی از پیشروان عکاسی مستند رنگی دهه هشتاد میلادی درانگلستان و اروپا است. فریم های مارتین توانسته تحول شگرفی را که طی دهه هشتاد میلادی در جامعه بریتانیایی، تحت تاثیرتاچریسم(  دیدگاه ها و طرز عمل در امور سیاسی، اجتماعی و اقتصادی که شباهت دارد به دیدگاه ها و طرز عمل خانم مارگارت تاچر) در حال جریان بود را ثبت کند و نشان دهد. در دوره‌های مختلف انتقادات بی‌شماری متوجه آثار وی شد. بیشتر انتقادات از طرف افرادی بوده که از دیدن بریتانیا در فریم های مارتین  به هراس افتاده بودند و بدون توجه به اینکه در زاویه نگاه پار، بدگمانی و بدبینی جایی ندارد. هرچه هست، توجه به شور و هیجان مردم است.  دنیایی که  تاچرسم در انگلستان خلق کرده بود، دنیای روزمرگی‌ها، حرص و ولع مدام برای مصرف هر چیز در اختیار بود.

پست مدرنیسم درعکاسی، مشابهت های زیادی با پست مدرنیسم در حوزه های هنری دیگر دارد ولی در جاهایی هم به شدت در تقابل با ویژگیهای پست مدرنیستی دیگر عرصه ها می ایستد.در حقیقت اولین لحظه حضور پست مدرنیسم در عکاسی(و دیگر هنرها) در طول دهه شصت میلادی و با کنار رفتن اصول مدرنیستی هنر اروپایی، عکاسی به یک فرم هنری پست‌ مدرن تمام‌عیار تبدیل شد و جایگاه نقاشی را به دست آورد. برخلاف نقاشی، عکاسی مجبور نبود با هنر والای گذشته پیکار کند و بر آن مستولی گردد و همچنین تحت تأثیر نظریه‌های هنر والا هم قرار نگرفت. عکاسی به خاطر میان مایه‌ گی‌اش، مشغله ایده‌ آل پست‌ مدرنیسم شد. در حقیقت، عکاسی با واقعیت جهان تصویر پیوند می‌خورد. ویژگی‌های عکاسی پست‌ مدرنیسم به‌ واسطه خودآگاهی توصیف می‌گردد. شاید یکی از معروف‌ ترین عکاسانی که در به وجود آوردن پست مدرنیته درعکاسی بتوان نام برد، سیندی شرمن باشد. سیندی تصاویر رسانه‌های اجتماعی را ادیت و بازسازی  می‌ کرد. دراواخر دهه هفتاد میلادی بود که ایده ای به سرش زد و خودش را  در یک مجموعه‌ عکس سیاه و سفید، با نام عکس‌های بدون عنوان فیلم به جای سوژه جای داد. ‌هیچ یک از این بازنمایی‌های ساختگی نمی‌تواند دنباله‌ روی هیچ فیلم واقعی‌ای باشد بلکه آنها موجب می‌شوند که تماشاگر فیلم‌هایی را که دیده یا شنیده به یاد آورد وعکس‌ها صرفا بازتابی از وی درنقش خانم های دهه‌های ۴۰ و ۵۰  میلادی می باشند.

ریشه های پست مدرنیسم در هنر های تجسمی به ویژه عکاسی مشخصاتی مانند تمایزهای انواع ادبی ، رجعت به تقلید از آثار اساتید گذشته، طنز و بازیگوشی٬ رد محدوده های میان فرمهای هنری سطح بالا را  دارا می باشد. هنر پست مدرن و نیز تفکر آن توجه زیادی به بازتاب و خودآگاهی ، تجزیه، ابهام، همزمانی، تاکید روی ضد ساختارگرائی، عدم تمرکز و موضوعات غیر انسان دارد.

آشنایی با عکاسان پست مدرنیسم

سیندی شرمن - به انگلیسیCindy Sherman)  ): 

 از مطرح‌ترین عکاسان پست مدرن امریکایی است. اهمیت او در هنر معاصردنبال کردن همزمان دو هنر عکاسیو پرفورمنس و تلاقی این دو هنر با یکدیگر است. او که از سال ۱۹۷۴ بدن را موضوع کارش قرار داده بود و آثاری را با همین موضوع و در مدیا عکس خلق کرده بود با مجموعه کاریبا عنوان "عکسهای بدون عنوان فیلم" ( untitled film still ) در اواخر سال ۱۹۷۷تا ۱۹۸۰مجموعه ای را کار کرد که باعث شهرت بین‌المللی او شد.

این مجموعه از عکسهایی سیاه و سفید تشکیل شده است که در آنها شرمن خود در هیات زنان دهه ۵۰-۶۰ ظاهر شده است.او در واقع بازیگر عکسهای خود است و نباید تصور کرد که این عکسها سلف پرتره‌های او محسوب میشوند زیرا شرمن خود با بازسازی شخصیت‌ها و فضاها نسلی از زنان را به نمایش میگذارد که تحت تاثیر سینمای هالیوودو تبلیغات تلویزیونی به موجوداتی مسخ شده بدل شده اند که صرفاً باعث حض بصری مردان میشوند. این آثار مفهوم خود بودن و خویش بودن را مطرح می کنند.

از سال‌های ۱۹۸۰ به بعد او سری جدیدی کار را با محوریت دنیای مد شروع کرد. پیشنهاد برای این مجموعه کارها را افرادی در صنعت مد و زیبایی به او دادند. او در این تصاویر شخصیت هایی بیمارگونه را تحت عنوان مدل می سازد و لباس هایی آزار دهنده تن آن‌ها می کند. نگاه انتقادی او به فضای حاکم بر صنعت مد با این مفهوم که این موجود در این لباس‌ها یک انسان نیست و یک موجود بیمار در حال مرگ است

میترا تبریزی( از زبان خودش):

من در ایران به دنیا آمدم ولی تحصیلاتم در انگلستان بود. حدود 13-14 سالگی ایران را ترك كردم. ابتدا یك دوره ( مبانی و هنر پایه)‌ گذراندم، از آنجا با انجام پروژه‌هایی وارد عكاسی شدم. اوایل كارهای مستند-اجتماعی می‌كردم. من علاقه‌ام به ایران زیاد بود، اوایل تحصیلم زیاد به ایران می‌آمدم و عكس می‌گرفتم. بعد وارد دانشگاه West Miniseter) ) شدم وبه‌ طور جدی تحصیلم را در لیسانس عكاسی شروع كردم.پس از آن دوره فوق لیسانس را درآنجا سپری کردم ودرآنجا دو دوره تحصیل داریم یکی M وB، M همان(photography study) است که من بیشتر آن را درس می دهم،B را هم کمی در ترم سه به صورت پروژه کار می کنم. PHD قبلا در انگلیس فقط به صورت تئوری بود که در چند سال اخیر به صورت عملی و تئوری کار می شود،که خیلی بهتر شده شما می توانید در زمینه خود عکاسی، فیلم و.. کار کنید. بجای نوشتن هفتاد هزار کلمه، چهل هزارتا می نویسید و بقیه اش را پروژه کار می کنید. در انگلیس شخصی هست بنام ویکتور برگن که معلم من بود و ما تعدادی بودیم که زیر نظرکارشناسی او کار می کردیم و از بین آنها فقط من ایرانی بودم، او نفوذ خیلی زیادی در حرکت نوی عکاس داشت.
بله، تعدادی از مقالاتش اینجا چاپ شده در عکسنامه و...
ت: شما اینجا عکاسی را به چه صورت درس می دهید؟ تئوری، عملی، یا هردو؟
هر دو. در ایران از سال 62(83) رشته عکاسی در دانشگاه ارائه شد، با یک برنامه پر اشکالی که هنوز هم ادامه دارد. و از سال 94 فوق لیسانس راه اندازی شد .
ت: یعنی تقریبا" 21 سال...

صادق تیرافکن:

 

 متولد 1344 تهران است.

او عکاسی فعال و پرتلاش است که تمرکز خود را بیشتر روی نمایش آثارش در کشورهای دنیا گذاشته است.

صادق تیرافکن فارغ التحصیل رشته عکاسی دانشگاه تهراناست و آثارش در تعداد زیادی از نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی، از جمله در تهران، پاریس، تورنتو، نیویورک و بروکسل به نمایش درآمده اند.

برخی از آثار این هنرمند عکاس در مجموعه‌های ثابت موزه‌های مختلفی چون موزه بروکلین نیویورک، موزه بریتانیاو همچنین موزه هنرهای معاصر تهران موجود است.

او که عکاسی حرفه‌ای را از سال 1370آغاز کرده توانسته است جوایز داخلی و بین‌المللی بسیاری را نیز به دست آورد.

برخی آثار مهم او دارای موضوعاتی درباره مسائل جامعه و منطقه است و نسل جوان است.

او همواره در عکس‌هایش از عناصر هنرهای سنتی نیز بهره برده و آثاری را هم در زمینه اینستالیشنخلق کرده است.

صادق تیرافکن اردیبهشت سال 1392 به علت بیماری سرطان در کشور کانادا درگذشت.

 

شادی قدیریان:

۱۳۵۳ تهران- فارغ‌التحصیل کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی در سال ۱۳۷۷ در حال حاضر در تهران به فعالیت مشغول است. قدیریان اولین نمایشگاه خود را در سال ۱۳۷۷ در گالری گلستان بر‌گزار کرد.[۲] معروفترین مجموعه عکس قدیریان، مجموعه زنان قاجار است که زنان قاجاری را با ابزار آلات مدرن به تصویر می‌کشد.[۳] این مجموعه شهرتی جهانی را به همراه داشت و حتی گفته می‌شود امبرتو اکو نشانه‌شناس معروف ایتالیایی این مجموعه را ستوده است. از دیگر مجموعه‌های قدیریان می‌توان به مجموعه «هیچ، هیچ» و «مربع سپید» که دارای ۳۱ عکس رنگی با الهام از ترانه‌های «جان لنون» که در گالری «راه ابریشم» به نمایش گذاشته شدند اشاره کرد.[۴] همچنین قدیریان مدیریت وبسایت فانوس فتو که به صورت تخصصی به عکاسی ایران می‌پردازد را نیز به عهده دارد.[۵] او تا کنون در نمایشگاه‌های فراوانی در ایران، انگلیس، فرانسه، آمریکا، اتریش، دوبی، سوئد، هلند، بولیوی، دانمارک، استرالیا، لهستان، مکزیک، اسپانیا، آلمان، ترکیه، روسیه، بنگلادش، یونان، کانادا و ایرلند شرکت کرده‌است.

شادی قدیریان یکی از عکاسان شناخته شده ایرانی در جهان است، عکاسی که بر خلاف رسم معمول عکاسان شهیرمان در بطن فضای عکاسی داخل ایران متولد شده است.

عکس های او، بیشتر از منظر فمینیستی (و حتی گاهی خاستگاه جغرافیاییشان) مورد بحث و مطالعه قرار گرفته اند، چیزی که من نه دوستش می دارم و نه بلد هستم که از راهش وارد شوم. اما به هر حال قبول دارم که نمی توانیم آثاری چون مثل هر روزو یا هیج هیچ را ببینیم و نسبت به زنانگی جاری در این تصاویر بی تفاوت باشیم.

 

به نظرم مجموعه قاجار، نخستین مجموعه و شاید از جهاتی موقق ترین مجموعه شادی، هنوز هم تازه گی ها یی در خود نهان کرده است: شاید در نگاه اول عکس های این زنان قاجاری که پپسی می خورند، گیتار می زنند و استعداد خوبی برای رفتن به شب نشینی ها و یا کلاس های مدیتیشن و یوگا دارند کمی توی ذوق بزند، اما این ها یادآور همان تناقضاتی هستند که در پایین و بالای جامعه امروز ایران به چشم می خورد.

کمی پیش، دوستی که در دانشگاه ناپولی ایتالیا مشغول ارائه پایان نامه اش در باب عکاسی معاصر ایران بود می گفت که استاد راهنمایش امبرتو اکو - نشانه شناس بزرگ ایتالیایی - این مجموعه را بسیار دوست داشته و یکی از عکس ها اکو را به ندیمه های  دیه گو ولاسکز ارجاع داده است.

مجموعه کامل آثار شادی قدیریان را در اینجا و اینجا می توانید ببینید و مصاحبه ای با او را نیز می توانید در عکاسی دات کام بخوانید.

 

پی‌نوشت:

۱. The Midlle Brow Art ،Pierre Boudieu

۲. The Society Of the Spectacle ،Guy Debord

۳. Spectacle

۴. Simulacra

۵. Debord

۶. Diane Arbus

۷. The Rephotographic Survey (منظور سفرهایی‌ است که در آن عکاسان از مناطقی مشخص، که قبلاً عکاسی شده، مجددا عکاسی می‌کنند.) ‌

۸. Intertextuality

۹. Destroyed Room

۱۰.  The Dead of Sardanapalus Delacroix

۱۱. After Ralph Ellison

 

 شهر دانش کویر()

 

 

شنبه, 02 فروردين 773 ساعت 00:00

مقاله رمز شکنی

نوشته شده توسط

دانلود مقاله  مقاله رمز شکنی

 فایلWORD تعداد صفحه :21

صفحه22 از22